Het begon allemaal ooit met de firma Willy's, die in opdracht van het Amerikaanse leger een universeel toepasbaar voertuig ontwikkelde. Dit General Purpose vehicle werd in de (geheime) stukken afgekort tot GP en dus uitgesproken als Jeepie. Omdat dat teveel een verkleinwoord leek, werd het Jeep. Vervolgens was het mede-geallieerde Engeland die het concept verder ontwikkelde en er DE jeep allertijden van maakte: de LandRover.

Veel later bedachten de Amerikanen dat je van zo'n toch wel wat ongeciviliseerde ruige four wheel drive prima een wat meer geciviliseerde versie zou kunnen maken. En daar was de Chevrolet Suburban. En wéér gingen de Engelsen met het idee aan de haal: de Range Rover. De Range Rover ontwikkelde zich tot een ware cult-auto. Belachelijk duur (zeker per kilometer), in de beginjaren ongelooflijk storingsgevoelig, maar wel erg hip. Ofwel 'in vogue', zoals dat toen in betere kringen heette en zoals dan ook één van de uitvoeringen werd gedoopt. Maar, ere wie ere toekomt: nadat ze een succes hadden gemaakt van de Land Rover en daarmee één van de meest robuuste safari-wagens ter wereld in de markt hadden gezet, wisten ze ook van de Range Rover het prototype van zijn klasse te maken.

Schaamteloos
Toen de Japanners, de Amerikanen en zelfs sommige Europeanen met veel goedkopere, kleinere modellen kwamen, bleven onze Engelse vrienden weer niet achter. De Freelander werd in de strijd gegooid. De geschiedenis lijkt zich te herhalen, zeker nu binnenkort de tweede serie, de Freelander II, bij de dealer staat. Die zal het moeten opnemen tegen Europese concurrenten als de BMW X3 of de Japanse concurrentie van onder andere de Toyota RAV4. En gelooft u ons: ten opzichte van bijvoorbeeld die X3 hoeft te Freelander zich niet te schamen. Niet waar het zijn rij-eigenschappen op de weg betreft, niet waar het zijn interieur betreft en nu ook niet meer waar het de afwerking betreft.

De Freelander II is een totaal nieuw ontwikkelde auto met meer binnenruimte, beter weggedrag en - vanzelfsprekend voor Land Rover - betere terreineigenschappen.

De ingenieurs en ontwerpers van Land Rover hebben zich behoorlijk op de Freelander mogen uitleven. En dat was wel nodig ook, want de eerste serie Freelander had toch wel een paar makkes. Je zag er weinig basketballers in, want wie boven de 1 meter 85 uitkwam zat in die Freelander niet echt comfortabel. Een Freelander uit de eerste serie koste al een paar centen, maar dat zou je niet zeggen op basis van de afwerking; die was op Oost-Europees niveau.

Bij Land Rover hebben ze wat met terrein-eigenschappen van hun auto's. De Freelander I had dan ook de wegligging en het comfort van een terrein-auto. Dat wil zeggen; zelfs op de snelweg had je het gevoel in het terrein te rijden. En pas als je in ruig terrein reed had je het gevoel een beetje wegligging te krijgen.

Langer, hoger, breder
En nu is daar de Freelander II. Basketballer opgelet: deze Freelander is ontwikkeld op het platform van onder meer de Ford Galaxy en (straks) de Volvo XC50. Dus heeft u ruim drie centimeter meer hoogte en maar liefst tien centimeter meer breedte. De lengte nam ook nog eens met vijf centimeter toe. Dat is allemaal fors en voor het binnenwerk is het resultaat nog groter doordat de motoren nu dwars ingebouwd worden.

Optisch lijkt de Freelander vooral opgepoetst te zijn; maar de wijzigingen zijn wel degelijk diepgravender. Toch zullen de fans de overeenkomsten met het oude model, maar zeker ook met Discovery en Range Rover waarderen. Het voorheen wat armetierige interieur is stevig verbouwd en biedt nu niet alleen luxe, maar zelfs een beetje 'sfeer'.

Onder de motorkap zijn er grote vernieuwingen. Bij Volvo haalde de Engelsen een 3,2 V6 op die dwars in de Freelander paste. Met zijn 233 klassieke Engelse volbloedpaarden en 317 Newtonmeters een prima motor voor deze wagen. Hij brengt je binnen de negen seconden naar de honderd en tussen de radarcontroles haal je redelijk makkelijk de 200. De zesbak automaat die handmatig bij te regelen is en die bovendien een sport-stand heeft (?!) combineert prettig met deze motor en houdt het verbruik op iets meer dan 11 liter per 100 kilometer.

Bij Ford haalde onze Engelse vrienden een 2,2 liter viercilinder turbodiesel, die 160 pk en een zeer prettige 400 Newtonmeters levert. De dieselaars mogen kiezen of ze zelf willen schakelen of niet; in beide gevallen zijn er zes gangen vooruit.

Goed in het terrein, prima in de file
SUV's SUC's of hoe we de klasse van deze voertuigen ook willen noemen, komen voort uit terreinauto's, ze zien er ook nog steeds (een beetje) uit als terreinauto's. Hun eigenaren willen bovendien ook graag dat het (een beetje) terreinauto's zijn. Niet dat ze er ooit het terrein mee in gaan hoor! Zonde van de lak toch? Maar als u het tòch zou willen doen, met de Freelander kan dat prima! We hebben het voor u uitgeprobeerd. Natuurlijk, het is geen Discovery, het onderstel is minder geavanceerd (en dus een stuk lichter), maar middelzwaar terrein is geen enkel probleem. Toch fijn te weten dat u straks comfortabel zit als u op de A2 in de file staat!