Klein maar fijn...
Door niet geheel opgehelderde omstandigheden is dit geinige Alfaatje inmiddels gekozen tot Gay Car of the Year (echt waar!), maar wat ons betreft is ‘ie te leuk om hem daarom te laten staan. Er is tenslotte maar één echte dameskappersauto en dat is de Audi TT. De naam is inderdaad wat ongelukkig gekozen, maar verder is er weinig mis met de Alfa MiTo MultiAir. Het is gewoon weer een klein-maar-fijn-Alfaatje, zoals de 33 dat ooit ook was. Of de AlfaSud. Jongeren onder de dertig kennen dat geweldig sturende ding overigens niet eens, want een jaar of vijftien geleden is het allerlaatste exemplaar tot stof wedergekeerd.

Geen pure Alfa
Nu is er dan de Alfa MiTo MultiAir, die z’n naam te danken heeft aan het feit dat zowel Milano als Torino een belangrijke rol hebben gespeeld in de totstandkoming van deze auto. Milaan is de thuisbasis van Alfa Romeo en Turijn is Fiat-stad. Daaruit blijkt al dat ook deze Alfa helaas niet een honderd procent pure Alfa is, maar dat geldt eigenlijk voor alle Alfa’s na de markante, achterwielaangedreven 75. De 155 was eigenlijk een Fiat Tipo en dit ding is dus onderhuids een Fiat (Grande) Punto. Niet erg, want ook je buurmeisje is in een jurkje van Gucci ineens een verleidelijke vrouw. En misschien is het wat vergezocht, maar met die ietwat schele koplampen lijkt de Alfa MiTo MultiAir echt wel een beetje op de die dure en zeer exclusieve sportcoupe voor veel te rijke poseurs, de 8C. Bovendien heeft ‘ie echt een lekker kontje. Doe alleen niet die verschroomde ringen om de lampen, dan wordt het weer te veel bling-bling. Alle accenten moeten in matzwart, dan ziet het er behoorlijk ‘mean’ uit en met die vette ‘klaver-vier’-wielen is de Mito een lekker ‘dik’ ding.

Tamelijk geniaal
Over klavertjes gesproken: er is ook weer een QV (Quadrifoglio Verde) uitvoering. Dat zal warme herinneringen oproepen bij de oudere jongeren onder ons, maar milieubewuste jongeren kunnen gerust zijn: zelfs de 170 pk sterke Alfa MiTo MultiAir QV zal gebruikmaken van die nieuwe MultiAir-motor en de prijs is met 27 mille alleszins schappelijk. MultiAir staat voor een nieuwe generatie zuinige, schone en sterke motoren waarbij de klepbediening op tamelijk geniale wijze volledig variabel is.

Dikke konijnen onder de kap..
Het begint bij een torretje met 105 pk, maar eigenlijk moet je toch minimaal de Turbo met 135 pk hebben. Auto’s zijn immers zwaar tegenwoordig. Je praat hier toch ook weer over een auto van 1100 kilogram. Een ‘Sudje’ woog amper 800 kilogram; toen was 90 pk dus nog genoeg. Maar hier zit dan ook een prachtig dashboard in dat van mooie materialen gemaakt is en niet uit bordkarton is opgetrokken. En zo’n MiTootje stuurt ook best lekker hoor. Je kunt er echt héél fijn mee hoeken en als je in een extra sportieve bui bent, betast je even de DNA(Dynamisch/Normaal/All Weather)knop - oh, wat leuk gevonden, alleen jammer dat het echte Alfa Romeo DNA aan inteelt ten onder is gegaan - voor een iets steviger stuurgevoel een en extra felle gaspedaalrespons. Niet dat het effect daarvan nou zo spectaculair is, maar het is het idee. Toch!?

Dus...
Voor iets meer dan twintig mille heb je een erg leuk autootje dat in 8,4 seconden naar ‘100’ sprint en waar je ook nog een gemiddeld verbruik van 1 op 18 mee kunt realiseren als je een beetje je best doet. En nee, roesten doet Alfa MiTo MultiAir heus niet meer. Het zal je bovendien verbazen hoe weinig er tegenwoordig aan stuk gaat. Bovendien, je hoeft hem toch niet te kopen? Je (lieve) baas least hem voor je!